GRECKO-POLSKI NET

Wernisaż wystawy "ARTHOME - 6 LAT NA PAROS"

2012-01-30T17:03:00.013+02:00

Centrum Kulturalno-Oświatowe ΚΕΟ & ARTYŚCI MIĘDZYNARODOWEJ GRUPY ARTHOME
Serdecznie zapraszają na wernisaż
Międzynarodowej Wystawy Malarstwa

ARTHOME - 6 LAT NA PAROS

Sobota, 18 lutego 2012, godz. 19.00
Termin wystawy: 18–26 .02. 2011
Godziny otwarcia:
codziennie: 18.30–22.30
w niedziele: 10.00–14.00 & 18.30–22.30
KEΟ - ul. Μichail Voda 28, ΑTENY
Τel.: 210 88 35 911
WSTĘP BEZPŁATNY

W sobotę, 18 lutego 2012 o godzinie 19.00 w salach KEO (obok katolickiego kościoła) zostanie otwarta Międzynarodowa Wystawa Malarstwa
«ARTHOME - 6 LAT NA PAROS »

Artyści z Polski, Austrii, Litwy, Βugłarii, Grecji, Hiszpanii, Holandii, Słowacji, Rosji, Uzbekistanu, Włoch znalezli natchnienie w pięknym zakątku Hellady. Słoneczna Paros gościła malarzy w ciągu sześciu sezonów, roztaczając swe uroki przed twórcami. Domem dla malarzy była Parikia. Miłośnicy dobrego malarstwa kolejny raz, i być może ostatni, będą mieli szansę podziwiać wybrane dzieła znakomitych artystów powstałe na Paros i okolicznych wyspach w ciągu sześciu lat istnienia letniej artystycznej pracowni, nad którą czuwała polska malarka Helena Zadrejko.
W czasie wernisażu można będzie nabyć album-katalog z dołączonym losem na obraz olejny Heleny Zadrejko lub obraz znakomitego malarza rosyjskiego Andreya Shirokova (do wyboru).

Wystawa potrwa do 19.02 2011. Otwarta będzie dla zwiedzających codziennie w godzinach wieczornych: 18.30–21.30. W niedziele dodatkowo: 10.00–14.00.

Wstęp wolny. ZAPRASZAMY.

JEST TO WIELKA SZANSA DLA TYCH, KTÓRZY ZECHCĄ NABYĆ WARTOŚCIOWE DZIEŁA PO KRYZYSOWYCH CENACH.

UCZESTNICY:
GRECJΑ: HELΕΝΑ ΖΑDREJΚΟ, ΜΑŁGORZAΤΑ PETALIDU, NATALIA KAZIRELOVA, KRYSTYNA PETALIDU, TELEMACHOS PILITSIDES, NATALIA PILITSIDES, DIMITRIS SIDERAS
RUSSIA : YURI PAVLOV, KIRILL DATSOUK, ANDREY SHIROKOV, ASIA UZIAKOVA, SERGEI NECHITAILO, SERGEI GORBACHOV, PAVEL RUBINSKI

SŁOWACJA: JAN BARTKO, EMILIA JESZEOVA, PETER POLLAG,
POLSKΑ: MARZENA BALEWSK, EDWARD HABDAS, MAŁGORZATA HOŁÓWKA, WIKTOR JĘDRZEJAK, BARBARA ROPELSK, JUSTYNA MIKLASIEWIC, WIKTORIA TOŁŁOCZKO TU, BARBARA PIERZGALSK, JÓZEF PANFIL, WITOLD LUBINIECKI
HOLANDIΑ: ALISA GIBET
AUSTRIA: EWA JABLONSKI
BIAŁORUŚ : IRENA MAGUCHAYA, ALEXANDER SILVANOVICH
HISZPANIA: MALGOTZATA ZAK
UZBEKISΤΑΝ: GAIRAT BAYMATOV
ΒUŁGARΙΑ: DANIEL ATANASSOV, ΝIKOLAY ALEXIEV
ITALIA: ANITA PILAT DE SANTIS

Διεθνής Έκθεση Ζωγραφικής ''ΑRTHOME – 6 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ"

2012-01-30T16:47:00.003+02:00

Το Μορφωτικό Κέντρο Εκδηλώσεων-Ομιλιών (KEO),
οι 35 καλλιτέχνες από 11 χώρες
και η Έλενα Ζαντρεϊκο (οργανώτρια της Έκθεσης)

Σας προσκαλούν
στα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Ζωγραφικής

''ΑRTHOME – 6 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ''

Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012, ώρα 7.00 μμ.

Διάρκεια Έκθεσης: 18–26 Φεβρουαρίου 2012

Ώρες λειτουργίας:
Κάθε μέρα: 6.30 – 9.30 μμ

Τις Κυριακές: 10πμ – 14μπ & 6.30 – 9.30 μμ

Διεύθυνση:ΚΕΟ (Μορφωτικό Κέντρο Εκδηλώσεων - Ομιλιών),
Μιχαήλ Βόδα 28, Αθήνα (τηλ. 210 88.35.911)

EIΣOΔOΣ EΛEYΘEPH

Το Σάββατο, 18 Φεβρουαρίου 2012 στις 7.30 μμ στις αίθουσες του Μορφωτικού Κέντρου Εκδηλώσεων – Ομιλιών (ΚΕΟ) θα γίνουν τα εγκαίνια της Διεθνούς Έκθεσης Ζωγραφικής με τίτλο
«ΑRTHOME – 6 ΧΡΟΝΙΑ ΣΤΗΝ ΠΑΡΟ»

Τα έργα που παρουσιάζονται στην έκθεση είναι επιλεγμένα ανάμεσα από πολλά, τα οποία φιλοτέχνησαν οι καλλιτέχνες στην Πάρο και στα κοντινά νησιά επί 6 χρόνια.
Η ζωγράφος Έλενα Ζαντρέϊκο προσκαλούσε στην Παροικία τους διεθνώς αναγνωρισμένους καλλιτέχνες από πολλές χώρες της Ευρώπης στο καλλιτεχνικό της σπίτι «ΑRTHOME» για δημιουργική εργασία και ξεκούραση.

Η διεθνής ομάδα καλλιτεχνών ήταν σαν μια ζωντανή, χαρούμενη οικογένεια.

Ο καθένας όμως ξεχωριστά, με το δικό του ιδιαίτερο τρόπο εικαστικής έκφρασης, παρουσιάζει την σχέση του με τον κόσμο στον οποίο ζούσε και δημιούργησε. Σύμφωνα με την δική του προσωπικότητα «αληθινές» η «φανταστικές» εικόνες θα παρασύρουν τον θεατή σε μια άλλη διάσταση της ύπαρξης στο βάθος της πραγματικής Τέχνης.

ΣΥΜΜΕΤΕΧΟΥΝ:

Ελλάδα: ΕΛΕΝΑ ΖΑΝΤΡΕΙΚΟ, ΝΑΤΑΛΙΑ ΠΙΛΙΤΣΙΔΗ, ΤΗΛΕΜΑΧΟΣ
ΠΙΛΙΤΣΙΔΗΣ, ΜΑΡΓΑΡΙΤΑ ΠΕΤΑΛΙΔΟΥ, ΧΡΙΣΤΙΝΑ ΠΕΤΑΛΙΔΟΥ,
ΝΑΤΑΛΙΑ ΚΑΖΙΡΕΛΟΒΑ, ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΣIΔΕΡΑΣ

Πολωνία: MARZENA BALEWSKA, PIOTR DREWECKI, EDWARD HABDAS, MALGORZATA HOLOWKA, WIKTOR JEDRZEJAK, JUSTYNA MIKLASIEWICZ, JOZEF PANFIL, BARBARA PIERZGALSKA, BARBARA ROPELSKA, WIKTORIA TUR

Ιταλία: ANITA PILAT DE SANTIS

Αυστρία: EVA JABLONSKI

Βουλγαρία: DANIEL ATANASSOV, NIKOLAY ALEXIEV

Ολλανδία: ALISA GIBET

Ρωσία: KIRILL DATSOUK, SERGEI NECHITAILO, YURI PAVLOV, PAVEL RUBINSKI, ANDREY SHIROKOV, ASIA UZIAKOVA

Λευκορωσία: IRENA MAGUCHAYA, ALEXANDER SILVANOVICH

Λιθουανία: VLADIMIR GOLUB

Σλοβακία: EMILIA JESZEOVA, JAN BARTKO, PETER POLLAG

Ουζμπεκιστάν: GAIRAT BAIMATOV

Do czego zmierza Grecja?

2011-04-20T18:54:00.002+03:00

Jako wielki przyjaciel Grecji zwracam się do wszystkich z pytaniem: dokąd zmierza Grecja? Dokąd prowadzi jej polityka? Dlaczego w tym kraju nie szanuje się ani jej obywateli, ani podróżnych, których pieniądze są jak najbardziej Grecji potrzebne?

Przyjeżdżam do Grecji jako jej przyjaciel od ponad 20 lat (...)
Kto wreszcie odpowiada za to, że pracujący na lotniskach zmuszeni sią strajkować domagając się swojego wynagrodzenia za pracę? Kto odpowiada za to, że dziś znajomi mówią: „Otwórz Google i sprawdź jakie masz prawa kiedy nie odleci twój samolot” zamiast: „Otwórz Google i zobacz jak piękną wyspą jest Patmos”?
(...) czyt. całość >>

Πού οδεύει η Ελλάδα;
Ως φίλη της Ελλάδας, απευθύνομαι σε όλους ρωτώντας: Προς τα πού οδεύει η Ελλάδα; Πού την οδηγεί η πολιτική της; Γιατί σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει σεβασμός ούτε προς τους πολίτες της ούτε προς εκείνους που ταξιδεύουν σε αυτήν, τα χρήματα των οποίων της είναι απολύτως απαραίτητα;

Eρχομαι στην Ελλάδα, ως φίλη της, πάνω από 20 χρόνια, άλλοτε συχνότερα κι άλλοτε σπανιότερα – το 2010 ήρθα τέσσερις φορές.
(...)
Ποιος ευθύνεται για το ότι σήμερα οι γνωστοί μου λένε: «Άνοιξε το Google και έλεγξε ποια θα είναι τα δικαιώματά σου όταν ακυρωθεί η πτήση σου» αντί να μου πουν: «Άνοιξε το Google και δες τι όμορφο νησί που είναι η Πάτμος»; Ρωτάω: Ελλάδα, που οδεύεις; Από δω και στο εξής, πώς να προτείνω αυτή την χώρα για διακοπές; ...
Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ>>

Πού οδεύει η Ελλάδα;

2011-04-20T18:52:00.004+03:00

Ως φίλη της Ελλάδας, απευθύνομαι σε όλους ρωτώντας: Προς τα πού οδεύει η Ελλάδα; Πού την οδηγεί η πολιτική της; Γιατί σε αυτή τη χώρα δεν υπάρχει σεβασμός ούτε προς τους πολίτες της ούτε προς εκείνους που ταξιδεύουν σε αυτήν, τα χρήματα των οποίων της είναι απολύτως απαραίτητα;

Eρχομαι στην Ελλάδα, ως φίλη της, πάνω από 20 χρόνια, άλλοτε συχνότερα κι άλλοτε σπανιότερα – το 2010 ήρθα τέσσερις φορές.
(...)
Ποιος ευθύνεται για το ότι σήμερα οι γνωστοί μου λένε: «Άνοιξε το Google και έλεγξε ποια θα είναι τα δικαιώματά σου όταν ακυρωθεί η πτήση σου» αντί να μου πουν: «Άνοιξε το Google και δες τι όμορφο νησί που είναι η Πάτμος»; Ρωτάω: Ελλάδα, που οδεύεις; Από δω και στο εξής, πώς να προτείνω αυτή την χώρα για διακοπές; ...
Διαβάστε όλο το άρθρο εδώ >>

19. IMPRESJE GRECKIE - Międzynarodowa Wystawa Malarstwa 2010

2011-02-07T14:22:00.006+02:00

CENTRUM KULTURALNO-OŚWIATOWE KEO & ARTYŚCI MIĘDZYNARODOWEJ GRUPY ARTHOME
serdecznie zapraszają na otwarcie wystawy, która odbędzie się w sobotę 12.02.2011 od godziny 19.30 w KEO,
ul. Michail Voda 28.
Wystawa trwać będzie do 20.02.2011.
Dostępna do zwiedzania codziennie w godzinach wieczornych: 18.30-21.30. WSTĘP WOLNY

Wystawa poplenerowa "Impresje z Grecji: Mesta - Chios 2009"

2010-03-07T18:26:00.043+02:00

18-30 stycznia 2010 - Centrum Kultury Miasta Aten
XVIII Wystawa poplenerowa "Impresje z Grecji: Mesta - Chios 2009"

18-30.01.2010
18η Διεθνή Έκθεση Ζωγραφικής ''ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: MESTA - ΧΙΟΣ 2009''

18-30.01.2010
18th International Exhibition of Art "IMPRESSIONS FROM GREECE: Mesta - Chios 2009" in The Cultural Centre of Athens

*Slide Show cz. 1

*

*Slide Show cz. 2

Wernisaż wystawy "Impresje z Grecji: Mesta - Chios 2009"

2010-03-07T17:59:00.018+02:00

18 stycznia 2010 r., godz. 19.30
Wernisaż wystawy poplenerowej "Impresje z Grecji: Mesta - Chios 2009"

18.01.2010
Φωτογρ. από τα εγκαίνια 18ης Διεθνούς Έκθεσης Ζωγραφικής ''ΕΝΤΥΠΩΣΕΙΣ ΑΠΟ ΤΗΝ ΕΛΛΑΔΑ: MESTA - ΧΙΟΣ 2009''

18.01.2010
VERNISAGE of the 18th International Exhibition of Art "IMPRESSIONS FROM GREECE: Mesta - Chios 2009"

Zdj. (2-8) z wernisażu nadesłała p. Helena Zadrejko
Zdj. 1 i 9 - Janina M.

Rozmowy w toku, czyli co mówią polscy ateńczycy...

2009-12-26T21:33:00.027+02:00

Nadesłała Paulina Prasuła

Do Aten przyjechałam po raz pierwszy w lipcu 2008 roku. Moje wstępne wrażenia były niezwykle pozytywne. Pochodzę z wielkiego miasta, więc tłum na ateńskich ulicach wydawał mi się czymś zupełnie oczywistym. Z zaciekawieniem przyglądałam się ludziom przechodzącym obok, pochodzącym z obcych mi kultur. Podczas tej pierwszej wizyty nie poznałam żadnych Polaków, a wielokulturowe społeczeństwo Aten wydało mi się czymś fascynującym. Jednak to dopiero druga wizyta w Atenach pozwoliła mi zrozumieć jak naprawdę funkcjonuje to miasto. Wcześniej uważałam, że miejsce w którym żyje wiele narodowości musi być niezmiernie interesujące, musi być miejscem, w którym ludzie o odmiennych narodowościach tworzą jedną, dopełniającą się wzajemnie wspólnotę. Ateny pokazały mi jak ludzie odmiennych kultur patrzą na siebie i zachowują się względem siebie. Pokazały, że narodowość może różnić ludzi, sprawiać, że stają się oni wobec siebie obcy.

Podczas swego pobytu chciałam sprawdzić jak polska emigracja wpisuje się w obraz tego miasta. W niniejszym artykule pragnę zaprezentować poglądy spotkanych przeze mnie osób, ich rozważania na temat Aten; chciałabym zaprezentować poglądy mieszkańców tego miasta oraz samych rodaków. Moim założeniem badawczym było dowiedzenie się jak funkcjonują Polacy w wielokulturowej społeczności i co o niej myślą. Niżej zaprezentowane cytaty pochodzą z rozmów z pewną grupą informatorów poznanych na miejscu, są to wiec subiektywne opinie poszczególnych ludzi, zestawione w pewną całość, dającą obraz poglądów tejże grupy.

Charakterystyka rozmówców

Moimi rozmówcami byli w większości ludzie młodzi, mieszkający od zaledwie kilku lat w Atenach. Jedynym kryterium selekcji był czas pobytu. Przeprowadzając wywiad z jedną osobą prosiłam o polecenie mnie następnym i tak, poprzez łańcuch znajomych, docierałam do kolejnych rozmówców.

Większość mężczyzn, z którymi rozmawiałam, podejmowało pracę fizyczną w budownictwie, z kolei kobiety pracowały w sektorze usług: w gastronomii czy też jako sprzątaczki bądź ekspedientki. Moi rozmówcy posiadali zazwyczaj wykształcenie podstawowe, zawodowe bądź średnie, przy czym rzadko, wykonywali zawód wyuczony.

Badania

Początkowo problem badawczy sformułowany był za pomocą pytania: „Co skłoniło ich do przyjazdu?”. Odpowiedzi były różne, jednak najbardziej charakterystyczne i najczęściej się powtarzające, mówiły o braku pracy w kraju, złej sytuacji finansowej, czy po prostu chęci wyjazdu. Na pytanie co wiedzieli wcześniej o Grecji, odpowiadali, że albo nic, albo tylko to, czego uczyli się w szkole. Pojawiały się również odpowiedzi, że jedyne, co kojarzy im się z tym krajem, to fakt, iż jest tu ciepło i słonecznie.

Języka uczyli się dopiero na miejscu – poprzez telewizję oraz kontakty z miejscowymi. Jedna z rozmówczyń tak wspomina swoje pierwsze zetkniecie z językiem. greckim:

W szoku byłam, ale bo chyba sobie tego nie przemyślałam, bo nagle ludzie mówią w innym języku, a ja tego nie przemyślałam że będę musiała się innego języka nauczyć, to było moje marzenie przyjechać do Grecji, ale nieprzemyślane.

Nie spotkałam osoby, która powiedziałaby, że znała grecki przed wyjazdem z Polski. Mało osób przyznawało się również, że odczuwało jakieś obawy w związku z wyjazdem w nieznane. Większość z nich przyjeżdżała do znajomych lub rodziny, mimo to poczucie wyobcowania i zagubienia w nowym środowisku występowało wśród moich rozmówców bardzo często:

Pewnie, że nadal się czuje obco, to nie jest moje miasto, jak ja mam się tu czuć swobodnie? Tych ludzi których znam, ta knajpa to jest mała wieś, dwie-trzy ulice, reszty nie pamiętam, nie znam.

Bardzo obco, jak wracałam do Polski, jak ja się cieszyłam, to boże jak małe dziecko, jakbym tu za kare przyjechała.

Na początku nie czułam się obco. Później, za jakiś czas dopiero, tak strasznie obco ,a teraz już spoko całkowicie się czuje.

Pierwsze wrażenia były różne, w niektórych przypadkach zupełnie odmienne od wcześniejszych wyobrażeń. Z powodu braku wiedzy rozmówcy często mieli błędne mniemanie o kraju, do którego się udawali. Zdarzało się, że mówili o tym, iż ich pierwsze wrażenia nie były pozytywne. To co ich zazwyczaj szokowało to bałagan, hałas, tłok i ruch na ulicach. Wpływać na to mógł fakt, że żaden z moich rozmówców nie pochodził z dużego miasta.

Jak zobaczyłam te bloki, jeden wielki śmietnik. Nie spodobało mi się absolutnie, dopiero później jak zobaczyłam morze. W ogóle zupełnie inne wyobrażenie miałam o Atenach, myślałam, że... Inaczej sobie to wyobrażałam. Zaskoczyły mnie, zaskoczyły.

Spodobała mi się droga z lotniska, ale jak wjechałam do Aten, to dziwnie. Zawsze sobie wyobrażałam, że Grecja to te białe domki, dachy, drzwi ,okna , wyspy i piękne widoki, a tutaj wjechałam do Aten i o co chodzi? Gdzie ja jestem?

Nie miałam styczności z Grecją. Tyle co w szkole słyszałam. Ale tak to nic. Ja tu przyjechałam i tu mnie uderzył ten ogrom ludzi, tu jest tyle narodowości. To był dla mnie szok, że tu jest taka mieszanka ludzi. No i tak jak mowie ten ruch, taki chaos, to mnie uderzyło.

Samo miasto nie podobało się rozmówcom, spotkałam się ze stwierdzeniami, że „Grecja to nie Ateny i żeby zobaczyć prawdziwą Grecję, trzeba wyjechać gdzieś dalej albo na wyspy.” Powtarzano, że zadbane jest tylko centrum koło parlamentu, a dalsze okolice już nie. Nie spotkałam się z tym, by ktoś powiedział, że miasto jest ładne i czyste. Wszyscy twierdzili, że chętnie by się z niego wyprowadzili całkowicie lub chociaż przenieśli na obrzeża. Szczególnie negatywnie odnoszono się do centrum, które nie podobało się większości. Moi rozmówcy uważali też, że mieszka tam za dużo obcokrajowców.

Jako minusy Aten wymieniane były często: nieporządek, bałagan, strajki, tłok, brak bezpieczeństwa. Elementy te były notorycznie powtarzane przez informatorów. Jednak za największą wadę uznawano nadmiar imigrantów z innych państw:

Ateny jako miasto mi się nie podobają, są brudne. Całej rasy pełno, od żółtków do czarnuchów, jest brudno i śmierdząco.

Niektórzy w ogóle nie dostrzegali plusów, a jeżeli już jakieś się pojawiały, to widziano je w klimacie, małej odległości do morza, dużej ilości zieleni w mieście oraz w miejscach, gdzie można odpocząć. Nie spotkałam się ze stwierdzeniem, że Ateny nie mają wad. W większości emigranci ci nie byli usatysfakcjonowani swoim miejscem zamieszkania.

W związku z powyższym opinie na temat wielokulturowości miasta także były negatywne. Rozmówcom nie podobało się, że mieszka tu tak wiele odmiennych narodów. Wyrażali negatywne nastawienie do innych emigrantów. Zazwyczaj powtarzali generalizujące opinie na ich temat. Radzili trzymać się od nich z dala. Najgorzej wyrażano się na temat mieszkańców Pakistanu oraz Albanii. Niemniej nieprzychylne opinie dotyczyły Arabów. Każdy z moich rozmówców twierdził, że Grecja ma problem z nielegalnymi imigrantami i potrafił wytłumaczyć dlaczego i od kiedy ta sytuacja ma miejsce, niektórzy nawet posuwali się do proponowania szczegółowych rozwiązań związanych z tą kwestią. Mimo iż wszyscy mówili, że nie mają żadnej bliższej styczności z tymi ludźmi, to każdy doskonale potrafił przedstawić ich sposób życia. Powoływano się przy tym na własną obserwacje lub historie zasłyszane od znajomych.

Głównymi zarzutami pod adresem innych grup emigrantów było niedbanie o higienę, lenistwo, nieuczciwość, niekulturalne zachowanie na ulicach, wywoływanie zamieszek oraz nielegalne przebywanie na terenie Grecji. Jedna z rozmówczyń posunęła się nawet do takiego stwierdzenia na temat Pakistańczyków:

Oni żyją jak zwierzęta tutaj, mieszkają po dwudziestu w mieszkaniu, maja takie wielkie kotły, jeden z nich gotuje, to się codziennie zmienia, no i oczywiście są homoseksualistami.

Nie spotkałam się ze opiniami przyznającymi jakieś pozytywne cechy grupie imigrantów z Pakistanu. Jeśli natomiast chodzi o Albańczyków, to jako za plus poczytywano im fakt, iż cenią rodzinę, są zwarci w swojej grupie i pomagają sobie wzajemnie. Spotkałam również osoby, które wyrażały się na temat Albańczyków wyłącznie w kategoriach pozytywnych.

Na wstępie wypowiedzi często padały zapewnienia typu „nie jestem rasistą”, co podkreślać miało tolerancję dla innych narodowości. W jednym tylko przypadku rozmówca oświadczył, że jest rasistą i nie lubi „pomazańców”, czyli osób o mieszanej krwi, do których zaliczył Albańczyków.

(...) W autobusie, gdzieś dalej pojedziesz, to Grecy autami jeżdżą, bo praktycznie same czarnuchy jeżdżą autobusem i no ciężko jest. No nic sobą nie reprezentują, jak małpy w klatce. Oni nie pracują, jak jedna wielka firma. Czasem taki Pakistan potrafi stać z takimi myjkami do szyb, umyje tylko pierwsza szybę. Oni nie znają się na pracy.

„Albani to co wszystko mówią (o nich) to się mylą. Bo oni są ucywilizowani, nawet Polaków takich tu nie znam jak oni. A Pakistany, wsiadasz do metra i nie dość, że się koło ciebie przepycha to od niego śmierdzi (...) Idziesz chodnikiem, powiesz do niego przepraszam to ci nie zejdzie jak go nie odepchniesz, maja fochy ale to w każdej narodowości tak jest. „

Jeżeli chodzi o stosunek do rodzimych mieszkańców Aten, to zdania były podzielone. Oczywiście podkreślano, że wszystko zależy od ludzkiego charakteru i nie można uogólniać, mimo to każdy wypowiadał generalizujące stwierdzenia. Powtarzano, że Grecy nie są narodem pracowitym bądź pracowitym w tym samym stopniu, co Polacy. Do negatywnych cech zaliczano więc: lenistwo, nieuczciwość, chęć wykorzystywania imigrantów, leniwy styl życia, a także ksenofobię. Padało dużo stwierdzeń, iż jest to naród „dziwny”, o kulturze zupełnie odmiennej od kultury polskiej.

Niektórzy nie potrafili uzasadnić swojej niechęci do Greków. Pewien rozmówca stwierdził nawet, że mimo iż mieszka w Grecji, to interesują go wyłącznie Polacy – o Grekach miał jak najgorsze zdanie:

Eee, nie przepadam za nimi za bardzo, bo mają za duże mniemanie o sobie, połowa to pedały. No a druga polowa to, nie nie...

Nie lubię ich, Greczynki są zadufane w sobie, myślą że są piękne, a Grecy szczególnie młodzi żyją zasada, że wyjdą wieczorem, złapią łatwa zdobycz...

Jako pozytywne z kolei cechy, rozmówcy wymieniali: gościnność, opiekuńczość w stosunku do dzieci oraz przywiązanie do rodziny. Padały następujące komentarze:

O Grekach, pierwszy raz tu przyjechałam to myślałam, że są źle do nas nastawieni do Polaków, bałam się ich . Jak wsiadłam do autobusu to: o boże on się na mnie dziwnie patrzy, zaraz pewnie mi coś powie. Ale teraz naprawdę wiem, że są sympatyczni Grecy, otwarci i zawsze przyjdzie uśmiechnie się, porozmawia.

Grecy ci którzy mają chaty i pieniądze najczęściej są w porządku. Ogólnie nie mogę nic powiedzieć złego na Greków. Wszystkich których spotykałem byli w porządku, wszystko co było w chacie mówili chcesz odpocząć to odpocznij, zjeść coś , napić się to spoko, pełna kultura. Nie było żadnych problemów. Nie było bydlaków z ich strony.

Nie są złymi ludźmi, cokolwiek by nie robili robią to z uczuciem, nieistotne że to uczucie bardzo szybko wygasa. Spotkałem wielu Greków , którzy mają słomiany zapał, a mało takich konkretnych którzy wiedzą czego chcą i mają jakoś poukładane życie. Żyją jak my wszyscy tylko oni to robią bardziej otwarcie niż my. My jako Polacy jesteśmy bardziej skryci i bardzo.(...) Tutaj bardzo żywo reagują na każdą sytuację, cokolwiek by się nie stało, obcy czy nie obcy , naprawdę jest piękne podejście. Dlatego mi się podobają jako narodowość, bo są otwarci, bardzo otwarci. T jest paradoks bo z jednej strony są bardzo ksenofobami, którzy nie lubią obcych, próbują ogarniać swoje i zarabiać na tych obcych. Ale jeżeli dasz się poznać i zobaczą kim jesteś, to są ludzie którzy są w stanie serce ci oddać. Wyjąć z piersi i ci oddać, bo widzą, że potrzebujesz bardziej niż on.

Jeśli chodzi o grecki styl życia, to jednym się podobał i twierdzili, że chcieliby tak żyć, inni natomiast nie wyrażali na ten temat pochlebnych opinii. Jako jego główną zaletę postrzegano nie przejmowanie się problemami, częste wychodzenie do restauracji z rodziną oraz nocny tryb życia. Porównywano życie Greków do życia Polaków. Niektórzy twierdzili, iż w Polsce żyje się mało rozrywkowo, ludzie przejmują się problemami, nie są zbyt aktywni. Jedna z rozmówczyń przyznała, że kiedy pojechała do swojego miasteczka na urlop, po tygodniu pobytu zaczęła się bardzo nudzić z powodu braku atrakcji. Mówiła też, że nie mogła przestawić się na wczesne chodzenie spać, gdyż w Atenach życie zaczynało się dopiero w nocy:

Tutaj jaki by nie mieli problem, to pójdą na imprezę odstresować się. Wychodzą tutaj wieczorem zabawić się dlatego mi się tu podoba. To jest taki wesoły kraj. Oni maja fajne, bo w południe codziennie musi być ten obiad ugotowany, a tutaj kobieta jak nie ugotuje, to bierze ja facet do tawerny i to takie normalne jest. to nie jest taki luksus. A w Polsce, żeby do restauracji iść albo żeby jeszcze cie facet cie zaprosił?

Tak, to jest zupełnie inna kultura, mają zdrowe jedzenie , bawią się , biorą to z życia co najlepsze.

Ustabilizowany (styl życia), bo tu jest siesta idą spać, a wieczorem idą na kolacje, taką maja monotonnie ale to jest fajne.

Zawsze się zastanawiam patrząc na młodych Greków skąd oni maja czas i pieniądze, żeby codziennie całymi dniami, wiesz najpierw zakupy później kawa, a później wieczorem impreza? Nie wiem na czym oni zarabiają.

– A chciałabyś żyć tak jak oni??

– Mnie to nie bawi, codzienna kawa tak, bo lubię ale codzienne zakupy, codziennie impreza to nie. I taka niestabilność w uczuciach. Nie.

Rozlazły sposób życia Greków, bez rozplanowanego dnia. (...) trzeba taki harmonogram mieć, a tu jest tak carpe diem, z dnia na dzień. Oni maja takie luzackie podejście do życia.

Niektórzy rozmówcy przyznawali, że przejmują pewne nawyki czy zachowania charakterystyczne dla Greków. W rozmowach wplatali często, zazwyczaj nieświadomie, greckie słówka.

Mam zachowanie takie jak oni, ciukanie takie, łapie, łapie. Tak mam do siebie, że łapie często w Polsce zapominałam się i ciukałam.

Jak pracowałem na budowach i przychodziłem do domu to szedłem spać , bo byłem przyzwyczajony, a jak wyjechałem do Irlandii to jeszcze miałem takie przyzwyczajenie, że tam chodziłem jeszcze spać, bo musiałem położyć się.

Polacy zgodnie twierdzą, że są szanowaną przez Greków grupą. Usłyszałam nawet, że stanowią najbardziej poważaną grupę wśród imigrantów. Uznanie dla Polaków bierze się według nich samych z faktu, że są dobrymi pracownikami oraz że niektórzy Grecy pamiętają o przeszłości polsko-greckich kontaktów. Padały również głosy, jakoby Grecy chętniej zatrudniali Polaków niż innych emigrantów.

Lubią nas, szanują nas. Jak słyszą, że z Polski to: ooooo!!! I się cieszą, zaraz gadają. Dobrze nas traktują, tutaj w ogóle Polacy byli pierwsi, najpierw Polacy, a później reszta świata.

To zależy od człowieka też, niektórzy nie są za mili, w skali jak tu jestem 5 lat to daje tak pół na pół. Trafiłam i na takich ludzi i na takich ludzi . Nie da się tak.

Oczywiście, bez dwóch zdań traktują Polaków lepiej niż Albańczyków, to tak tak.

Na pewno Grecy są rasistami, do Polaków też. Ale na pewno uważają, że jeśli chodzi o prace to dobra Polak może wypić ale jeśli chodzi o prace, to Polak zawsze skończy. Jesteśmy na takim jakimś poziomie dla nich. Albani są na gorszym poziomie. My jesteśmy z obcokrajowców na pierwszym miejscu, mają nas z taka kulturką.

A co mówią sami Polacy o swoich rodakach? Wszyscy zgodnie twierdzą, że wszystko zależy od charakteru drugiego człowieka. Istnieje pewien stopień integracji między nimi, jednakże zaznaczają, że przede wszystkim należy liczyć na siebie. Na pytanie o to czego nauczyło ich życie za granicą zgodnie odpowiadają, iż samodzielności oraz nieufności w stosunku do rodaków.

Spotkałam się z opowieściami o nieuczciwych Polakach, którzy okradali osoby pomagające im w potrzebie lub o niewdzięczności z ich strony.

Z własnych obserwacji mogę powiedzieć, że głównymi miejscami integracji są polskie restauracje. Posiadają one sporą liczbę stałych klientów, którzy znają całą obsługę, a obsługa zna ich. Często organizowane są tam dancingi oraz wieczory karaoke. Podczas mojej wizyty odbył się również koncert hip-hopowy, zorganizowany przez grupę młodzieży. Popularnym miejscem wśród młodych ludzi jest również polska dyskoteka „ IVO Club”

To tez w zależności od ludzi, np. ja tutaj cztery lata z koleżanką współpracuje ale trzymamy się jakoś razem. Jeden patrzy swojej głowy. Ja wole żyć w zgodzie, ale tutaj jednak Polak Polakowi zazdrości. W łyżce wody by cie utopił za nadgodziny.

Nie wszyscy się integrują, tak jak w knajpie są grupy, jeden za drugim stanie. Tutaj na jakąś imprezkę na jakiś melanż, tutaj jakiś wyjazd nad może, każdy się zrzuca. Tu nikt nie mówi tak jak w Belfaście, że dusigrosz, ale nie wszędzie tak jest.”

Znam tutaj dużo wspaniałych Polaków. Oni integrują się i pomagają sobie.

Polacy rożni są albo spotkasz bydlaka, albo spoko ludzi. Niektórzy przyjeżdżają tu tylko narozrabiać. Spotykasz chamstwo, przyjeżdżają kraść, oszukiwać, kłamać. A druga strona jest taka jak najbardziej w porządku, nie ma takich wyśrodkowanych albo to, albo to.

Badane przeze mnie osoby stanowiły zaledwie niewielki procent naszych rodaków zamieszkujących Ateny. Zaprezentowany materiał ma na celu przedstawienie poglądów tej niewielkiej grupy na temat miasta w którym żyją oraz jego mieszkańców.

Przedstawione fragmenty stanowią jedynie część zgromadzonego materiału badawczego. Możemy z niego wnioskować, iż ta część emigrantów jest jednomyślna, jeśli chodzi o ocenę miasta – nikt nie był usatysfakcjonowany ze swojego miejsca zamieszkania, wszyscy wyrazili chęć przeprowadzki, gdyby tylko nadarzyła się taka sposobność. Współmieszkańcy również stanowili dla nich kwestię problematyczną. Według jednych nie warto utrzymywać żadnych kontaktów z przedstawicielami innych narodowości, inni wykazywali się pod tym względem większą tolerancją.

Ateny jawią się w oczach badanych przeze mnie Polaków jako „miasto moloch” – brzydkie, niebezpieczne, pełne ludzi o odmiennych narodowościach. Pomimo tych wszystkich negatywnych cech, imigranci nie decydują się na wyjazd, lecz zostają. Dlaczego?

„Grecja ma coś w sobie, coś takiego co przyciąga do siebie” – może to jest właściwa odpowiedź?
----------------------------------
Badania współfinansowane przez Radę Konsultacyjną ds. Studenckiego Ruchu Naukowego Uniwersytetu Warszawskiego

Likwidacja nauczania ramowego w Zesp. Szkół Ogólnokształcących w Atenach (?)

2008-11-18T13:25:00.023+02:00

Kilka zdjęć wyodrębnionych z pokazu slajdowego nr 1, który umieściłam w relacji z ateńskich obchodów Święta Niepodległości Polski: Rodacy z transparentami, rodzice dzieci uczęszczających do szkoły polskiej w Atenach, którzy protestują przeciwko podjęciu decyzji o zlikwidowaniu nauczania całotygodniowego w Zespole Szkół Ogólnokształcących im. Zygmunta Mineyki przy Ambasadzie RP w Atenach.

Przedstawiam poniżej post Mirosława Orzechowskiego:

"Hall likwiduje polskie szkoły za granicą!

– Dlaczego zlikwidowaliście ramowe nauczanie w Zespole Szkół w Atenach, przecież to największa szkoła polska za granicą? – zapytałem dyrektora Zespołu Szkół dla Dzieci Obywateli Polskich Czasowo Przebywających za Granicą w Warszawie, Jana Mariańskiego, odpowiedzialnego za funkcjonowanie polskich szkół za granicą, kiedy objęliśmy Ministerstwo Edukacji Narodowej w 2006 roku.

– Powiem panu szczerze, panie ministrze – zaczął Mariański (...)"

czyt. cały tekst i zob. pozostałe zdj.
w portalu Grecko-polski net : ->> http://gr-pl.net/pazdziernik,_listopad_2008.htm#18.11.2008

Zapraszam wszystkich do otwartej dyskusji na ten istotny dla Polonii temat.

Trzęsienie ziemi

2008-06-09T18:38:00.016+03:00

W niedzielę (8.06.08) o godz. 15.25,
w północno-zachodniej części Peloponezu, nastąpiło trzęsienie ziemi o sile 6,5 stopnia
w skali Richtera. Epicentrum znajdowało się
w okolicy Androwidy k. Pirgos (na południowy zachód od Patry). Wstrząs zaliczany jest do tzw. powierzchniownych - głębokość ogniska oceniono na ok. 21 km. Trzęsienie było odczuwalne niemalże w całej Grecji.
[...]
Poważne ośrodki badawcze na świecie z należytą uwagą podchodzą do danych ogłaszanych przez grupę WAN, podkreślając zbieżność danych naukowych i stawianych prognoz z występującymi ostatnio trzęsieniami, natomiast w Grecji opublikowanie wyników ostatnich pomiarów
(w programie telewizyjnym dn. 14 lutego br.), dotyczących wczorajszego wstrząsu, zakończyło się pozwaniem sesjmologa J. Chulariasa do sądu (sic!).
[...] czytaj cały tekst i zobacz wideo http://gr-pl.net/